به چشمم سرمه ای از خاک پایت

جهانی انس دارد با صدایت

به کفرم شهره بودم در دو عالم

مسلمان کرد من را "ربنا"یت

نیماشکرکردی

تقدیم به حضرت عشق استاد محمدرضا شجریان

شبیه چهره ی شهری غریب ، دلگیر است

هوای خانه پس از تو عجیب دلگیر است

چنان غم تو به صلابه می کشد من را

که از صدای فغانم صلیب دلگیر است

تنت بهشت برین است شعربانوجان

که هرکه مانده از آن بی نصیب دلگیر است

به پای من بگذار این گناه را و بیا

که بی تو باغ درختان سیب دلگیر است

پس از تو این شده مضمون فال هر شب من

به باد رفته گل و عندلیب دلگیر است

نیماشکرکردی

کاش میشد همه دنیا بدونن

شعربانوی غزلهام تویی

زیر عکسمون یه روز توو اینستا

بنویسم ： "من و عشقم یهویی"

نیماشکرکردی

میشی ست چشمان تو و پیداست؛

سحر نگاه گرگ ها در آن

یک ایل در این گرگ و میش ، افتاده سرگردان…

نیماشکرکردی

شبی در فکر معشوقم نشستم

که بنویسم دوبیتی از شکستم

ولیکن خواستم در کف بمانید

از این رو آخرش را "باز" بستم

نیماشکرکردی

فقط یک قطره اشک از چشم های روشنت کافیست

که من ثابت کنم با آن وجود آب را در ماه

نیماشکرکردی